Kıskançlığın Bataklığı
İçimi kemiren o lanet duyguyu size anlatmak istiyorum.
içimde ki kıskançlık hissi beni yiyor. Kıskanmak istemezdim ama bu benim seçimim olmadı.
İnsanları kıskandığım için ne kadar utandığımı ve kötü hissettiğimi bi bilseniz.
Olabilecek her türlü durumu kıskanıyorum nerdeyse.
Sevdiğim insanların başka birisine ilgi göstermesine, aşık olduğum kişinin benim dışımda başka birine "seni seviyorum" demesine, arkadaşlarımla kendimi kıyasladığımda, çok kıskanıyorum.
İçim içimi yiyor "ben niye sevilmiyorum bu kadar?" "Ben neden bu kadar iyi değilim" "ben neden diğer ki insanlar gibi normal değilim?" suçum neydi ki benim? Niye böyle duyguları bastırmak zorundayım ki? Duygularımı her saniye neden bastırmam gerekiyor ki? Bu çok acı veriyor ve canımı yakıyor.
Ne kadar zor olduğunu bi size gösterebilsem.
Ağlatıyor bu duygu beni, dayanamıyorum artık.
Hele ki sevdiğin insanlara karşı bu duyguları hissedince, daha da zor oluyor. Bu aşağılık kompleksine girince çıkamıyor insan, batıyor da batıyor, çekiyor da çekiyor insanı derinlere.
Ama çıkmak istiyorum bu bataklıktan, birisinin kurtarmasını bekliyorum. Çünkü, bu batağa batarsam biliyorum ki kötü biri olacağım. Kötü biri olmaktan o kadar korkuyorum ki.
Elimi tutacak, başımı okşayacak birine ihtiyacım var artık.
Unutmaya ihtiyacım var artık.
Sevildiğimi hissetmeye ihtiyacım var artık.
Bu duygulardan kurtulmak için sana ihtiyacım var Rabbim.
İçindekini sen biliyorsun ya, bazen hiç beni yaratmamış olmanı veya hiç var olmamanı istiyorum.
Özür dilerim, istemezdim böyle düşünmeyi, istemezdim böyle hisslerimin olmasını, istemezdim bu hisseleri bastırmak. Ama gitmiyor ne yapıyım?
Oturmuş canımı almanı bekliyorum, sana dönmek istiyorum.
Yalvarırım yanına al beni, yalvarırım cennetine al beni.
Acı çekmekten yoruldum.
Uğu
YanıtlaSilBaya yararlı bir yazı olmuş tavsiye ederim
YanıtlaSilBaya yararlı bir yazı olmuş tavsiye ederim
YanıtlaSil