Baba
Merhabalar. Bir babanın alkolik olması gibi, kötü bir durumum vardı, çocukluğumdan beri.
İnsanı üzüyor fakat, bu sefer içimde ukte bile kalmadı. Son nefesini vermiş bi öküz misali.
Evet ona olan sevgim öküze benzer. Çünkü, alkollü halini minik bir çocukken çekmeme rağmen onu seviyordum. Ardından da hapise girdi ve onla ne kadar güzel olan az anım varmış diye düşündüm.
Ağlatı da bu beni. Hapisten çıkınca, mutlu olacağımıza dair o kadar umutluydum ki. Bu umuda nasıl kapıldıysam, aklıma kötü olan seneryo bir (babamın alkol içmesi) bile gelmedi. Sevdiğim biri "en güçlü duygu umut "demişti, biraz daha hak veriyorum ona. Bu umut sevdiğin biri tarafından yok edilince, umudunu yok eden kişiden nefret edersin yahut içinde ona karşı hiç bir duygu kalmaz yahut onu affedersin. Benim içimde de hiç bir sevgi kalmadı bi babaya karşı. Ölse umrumda olmaz, alkollü bıraksa yine umrumda olmaz. Çünkü bir kere kaybedildi o umut, bir kere kaybedildi verilen sözler, bir kere kaybedildi ona ettiğim dua, bir kere kaybedildi kalbimde ki yeri.
Artık ne ağlarım, nede günlerim onun için. Kayıtsız kalmaktan hoşlanmayan biri diyor bunu.
Sevmiyorum artık onu, nefret de etmiyorum, hayal kırıklığı da yok, bahane
ye yer de yok. Sadece hiçlik misali bir karanlık ve o var, başka hiç bir şey yok.
Kahve koyup geliyorum.
YanıtlaSil